به نام کودکی که دیگر به خانه بازنگشت
امروز جهان روز کودک را جشن میگیرد؛ روز لبخندهای کوچک، دستهای نقاشیشده، کیفهای رنگارنگ مدرسه و رؤیاهایی که باید روزی به حقیقت بپیوندند. اما من، مادری از میناب، امروز به جای بوسیدن پیشانی دخترم، با خاطره آخرین روزهای کودکیاش زندگی میکنم. سهم من از این روز، نه خندههای کودکانه، که سکوت سنگین جای خالی دختری است که دیگر به خانه بازنمیگردد.
نام دخترم رها بود؛ هفت سال داشت. دختری با کولهپشتی صورتی و لباسی سبز که صبحها با امید آموختن راه مدرسه را در پیش میگرفت. رؤیایش دندانپزشک شدن بود؛ میخواست درد دندان کودکان محروم را درمان کند و لبخند را به لبهای کوچکشان بازگرداند. چه کسی تصور میکرد دختری که رؤیایش درمان درد دیگران بود، خود قربانی خشونتی شود که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد؟
رها در مدرسه شجره طیبه میناب، در حمله مرگبار آمریکا و اسرائیل، جان خود را از دست داد؛ همراه با کودکانی که هنوز الفبای زندگی را به پایان نرسانده بودند.
آن روز، زیر آوار، فقط پیکرهای کوچک کودکان مدفون نشد؛ دفترهای مشق، نقاشیهای نیمهتمام، آرزوهای ناتمام و آیندهای که میتوانست جهان را زیباتر کند نیز زیر خاک ماند.
من مادرم؛ و مادر بودن یعنی تا آخرین نفس، آیندهای را در چشمان فرزندت ببینی. اما چگونه میتوانم از آینده سخن بگویم، وقتی آینده دخترم را از او گرفتند؟
امروز در بیستم نوامبر، جهان از حقوق کودک سخن میگوید. از حق زندگی، امنیت، آموزش و رشد. اما میپرسم: این حقوق در برابر موشکها چه اندازه قدرت دارند؟ کنوانسیونهای حمایت از کودک در برابر آوار مدرسهها چه میکنند؟ و عدالت جهانی کجاست، وقتی نیمکتهای مدرسه به جای دانشآموزان، شاهد خاموشی جانهای کوچک میشوند؟
آیا کودکان میناب نیز به اندازه کودکان دیگر جهان حق زندگی داشتند؟ آیا رؤیای یک دختر ایرانی برای دندانپزشک شدن، کمارزشتر از رؤیای کودکی در نقطهای دیگر از این زمین بود؟
من از جهان ترحم نمیخواهم؛ من خواهان عدالت هستم. خواهان حقیقتی بیتبعیض و پاسخگویی مسئولان این فاجعهام. هیچ قدرتی نباید آنقدر بزرگ باشد که خون کودکان در برابرش بیپاسخ بماند.
به سازمان ملل متحد، یونیسف، نهادهای حقوق بشری و همه انسانهای آزاده جهان میگویم: روز جهانی کودک را بدون شنیدن صدای کودکان میناب گرامی ندارید. از حق کودک سخن نگویید، اگر در برابر کشته شدن او سکوت میکنید. اجازه ندهید نام این کودکان در هیاهوی سیاست و جنگ فراموش شود.
رها جانم...
امروز روز توست؛ روزی که باید برایت بادکنک میخریدم، موهایت را مرتب میکردم و از آرزوهایت میپرسیدم. قرار بود بزرگ شوی، سپیدپوش شوی و دردهای کودکان دیگری را درمان کنی. اما حالا من ماندهام و روپوش پزشکیای که هرگز نپوشیدی، کیف صورتیای که دیگر بر دوشت نمیافتد و رؤیایی که در هفتسالگی از تو دریغ شد.
دخترم، شاید نتوانستم تو را از آسمان جنگ به خانه بازگردانم، اما نمیگذارم نامت در سکوت زمین گم شود.
من صدای تو خواهم بود؛ تا روزی که جهان بفهمد هیچ آرمان، هیچ مرز، هیچ سیاست و هیچ قدرتی ارزشمندتر از جان یک کودک نیست.
کودکی، مرز نمیشناسد؛ اشک مادران نیز زبان مشترک همه انسانهاست.
به نام زندگی؛ به یاد رها و همه کودکان میناب.
فریبا بسطام مادر رها زارعی
۲۰ نوامبر؛ روز جهانی کودک