دلنوشته/
رج‌هایی که گرما بخشید
ننه عصمت، مادر یزدی، در سال‌های جنگ با بافتن شال و دستکش برای رزمندگان، مهر مادرانه‌اش را به فرزندان ایران هدیه می‌کرد. او پس از پایان جنگ نیز سال‌ها به این کار ادامه داد و با حمایت از مدافعان حرم و مرزبانان، گرمای عشق و فداکاری را به آنان بخشید. در ادامه، دلنوشته ای به قلم مریم بالوی فیلی، فعال رسانه‌ای، به مناسبت گرامیداشت یاد و خاطره این بانوی فداکار منتشر می‌شود.
به گزارش نوید شاهد ایلام؛ سال‌های جنگ بود و جوانانی از خانه هایشان دور شده بودند و روزگار سختی را در جبهه می‌گذراندند در خانه‌های زیادی مادران با شنیدن خبر‌ها دل نگران می‌شدند یکی چشم به راه پسرش بود و دیگری برای سلامتی رزمندگان دعا می‌کرد که حتی نامشان را نمی‌دانست در میان همین دل‌های نگران در یزد مادری زندگی می‌کرد که دلش می‌خواست کاری کند کاری که از دستش بر می‌آمد و بتواند ذره‌ای از سختی روز‌های دوری را کم کند.
توان این را نداشت که به جبهه برود و کنار آن جوان‌ها باشد، اما دست هایش بیکار نمی‌ماندند هر روز با حوصله می‌نشست و کارش را از سر می‌گرفت رجی پس از رج دیگر با ذکر و دعا و هر بار که کارش آماده می‌شد دلش آرام می‌گرفت شاید به دست جوانی برسد که در سرمای جبهه برای لحظه‌ای احساس کند مادری از جایی دور به یادش بوده است.
برای مادر فرقی نداشت آن جوان اهل کدام شهر کدام دیار یا چه کسی در خانه چشم به راهش است همه را فرزندان خودش می‌دید گفته بود تا زنده است دست از این کار نمی‌کشد و سال‌ها به قولش وفادار ماند دیگران هم در این راه سهیم می‌کرد یکی شال و کلاه آماده می‌کرد دیگری مربا می‌پخت و کسانی هم پول و طلایشان را می‌دادند تا سهمی در این مهربانی داشته باشند محبت یک مادر دل‌های زیادی را با خودش همراه کرده بود.
جنگ که تمام شد دل این مادر همچنان با جوانانی گره خورده بود که دور از خانه خدمت می‌کردند برای مدافعان حرم و مرزبانان هم دستکش و شال بافت گاهی رزمندگان به دیدنش می‌آمدند و از زحمت هایش تشکر می‌کردند خوشحالی اش وقتی بیشتر می‌شد که می‌دید آن جوان‌ها هنوز یادگار سال‌های دور را نگه داشته‌اند برایش همین کافی بود اینکه چیزی که با عشق آماده کرده بود به دست کسی رسیده که قدرش را خوب می‌دانست.
نام این مادر فاطمه فلکیان بود همان ننه عصمت متولد سال ۱۳۱۹ در یزد سال‌های زیادی از عمرش را برای گرمای دست‌های فرزندان ایران گذاشت حالا ننه عصمت دیگر در میان ما نیست.
ننه عصمت،ای مادر مهربان تو پسری نداشتی که راهی جبهه کنی، اما دلت برای همه‌ی رزمندگان ایران می‌تپید با هر رج تکه‌ای از قلبت را با گرمایی پر از مهر و محبت مادرانه به دست هایشان می‌بخشیدی و با هر دعا جوانی گمنام را به مهربانی خدا می‌سپردی حالا از میان ما رفته‌ای و ما نمی‌دانیم آخرین دستکشت به دست کدام جوان رسیده است، اما دلمان گواهی می‌دهد روزی همه‌ی آن دست‌ها گرد تو جمع خواهند شد همان دست‌هایی که روزی در سرمای جبهه، گرمای محبتت را لمس کردند خواهند آمد تا دست‌های مهربانت را ببوسند و بگویند مادر دست‌های ایران، ما گرمای دست هایت را هرگز از یاد نمی‌بریم.
انتهای پیام/