مرضیه نبوی نیا

ادبیات پایداری گیلان، این بار با عطرِ خاکسترِ یاس و واژه‌های برخاسته از دل، میزبان ترانه‌ای از جنسِ ایثار شد. به مناسبت فرارسیدن خجسته میلاد عقیله بنیهاشم، حضرت زینب کبری (س) و روز پرستار، «نجمه پورملکی»، از شاعران برجسته گیلانی، سروده‌ی تازه‌ی خود را با عنوان «عشق یا ایتها المرضیه شهر من است» تقدیم به روح مطهر پرستارِ شهید، مرضیه نبوی‌نیا کرد؛ اثری که روایتگرِ سوز، استقامت و مجاهدتِ زنی از تبارِ باران و زیتون است.

در روزگاری که خط مقدم دفاع از سلامت و ارزش‌ها، مرد و زن نمی‌شناخت، فرشتگان سفیدپوشی از تبار ایثار برخاستند تا معنای راستین پرستاری و «سرداری در میدان» را به تصویر بکشند؛ شهیده گران‌قدر «مرضیه نبوی‌نیا»، پرستار گیلانی که با پرواز خویش، مشق عشق کرد و امروز، تصویر دختر خردسالش بر دامن خاطره‌ها، روایتی ژرف از دلتنگی و افتخار را رقم زده است.

خانواده شهیده مرضیه نبوی‌نیا در گفت‌وگویی با اشاره به ویژگی‌های اخلاقی و شخصیتی این شهیده، از سال‌های زندگی، علاقه‌مندی او به قرآن، نماز، حجاب، هیئت و زیارت شهدا و همچنین دلبستگی عمیقش به خانواده سخن گفتند؛ روایتی که در کنار بیان خاطراتی از این شهیده، از دلتنگی‌های دختر چهار ساله او برای مادر نیز پرده برمی‌دارد.

همزمان با آغاز موج حضور زائران اربعین حسینی در عراق، موکب سلامت گیلان با نام و یاد شهیده مرضیه نبوی‌نیا، فعالیت خود را در مسیر خدمت‌رسانی به زائران حضرت اباعبدالله الحسین(ع) آغاز کرد؛ موکبی که با حضور پزشکان، پرستاران و نیروهای داوطلب، جلوه‌ای از فرهنگ ایثار، خدمت و همدلی را به نمایش گذاشته است.

لید: در میان شعله‌های آتش و دود غلیظی که درمانگاه امام سجاد را فرا گرفته بود، «مرضیه نبوی‌نیا»، پرستار ۳۴ ساله و متعهد گیلانی، پس از نجات جان بیماران، مسیر خروج خود را در آتش بست. این بانوی پرستار که در اغتشاشات گرفتار شده بود، با عمق وفاداری و ایثار، الگویی جاودانه از فداکاری در برابر آشوب شد.

سروده تکان‌دهنده «پروانه‌سوزان» با قلم طاهره فردجوانی، در سوگ شهادت «مرضیه نبوی نیا»، مادر و پرستار شهید وقایع ۱۸ دی رشت منتشر شد. این ابیات با تصویرسازی دردناک از آتش کینه دشمنان، این شهید والامقام را پروانه‌ای می‌داند که ناجوانمردانه در شعله‌های جهل به شهادت رسید.