شهید «محمود سالاری» از رزمندگان مدافع حرم بود که در سال ۱۳۹۵ بدون اطلاع‌ به همسر و خانواده‌ی خود داوطلبانه راهی سوریه شد و تنها هشت روز پس از اعزام، در بیستم مهرماه به شهادت رسید. پیکر او سه ماه در کانالی در روستای شیخ سعید حلب در منطقه‌ی تحت‌تصرف تروریست‌ها ماند و در نهایت ۲۵دی ۱۳۹۵ به ایران بازگردانده شد.

شهید «مرادعلی جهانشاهلو»، از خلبانان نیروی هوایی ارتش بود که در نخستین روز‌های جنگ تحمیلی، در جریان عملیات کمان ۹۹ هواپیمایش دچار سانحه شد و به اسارت نیرو‌های بعثی درآمد. وی پس از ۱۷ روز زیر شکنجه‌های دشمن به شهادت رسید.

شهید «حسین همدانی» از فرماندهان سپاه پاسداران و رزمندگان مدافع حرم بود که پس از سال‌ها حضور در جبهه‌های دفاع از کشور و محور مقاومت، روز ۱۶مهر ۱۳۹۴ در جاده خناصر - اثریا، در جنوب شرق حلب در مسیر استان حماه، بر اثر تیراندازی داعش و واژگونی خودرو به شهادت رسید.

شهید «علی معصومی» سرباز تیپ ۴۰ سراب، در جریان تک دشمن، در منطقه شرهانی مجروح و به اسارت نیرو‌های بعثی درآمد. پس از تحمل ۴۵ روز اسارت، بر اثر شدت جراحات و شکنجه‌های دشمن به شهادت رسید و پیکرش پس از سال‌ها به میهن بازگشت.

شهید ناوسروان «سید محیط قرائی» از تکاوران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که با آغاز جنگ تحمیلی به مناطق عملیاتی جنوب کشور اعزام گردید؛ وی در ۱۲مهرماه ۱۳۵۹ در منطقه عملیاتی خرمشهر به شهادت رسید.

شهید ناخدایکم «محمدعلی صفا» از تکاوران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که با آغاز جنگ تحمیلی در جمع نخستین گروه از تکاوران دریایی وارد خرمشهر شد و پس از چندین نبرد و ایستادگی در برابر دشمن بعثی، ۱۲مهرماه ۱۳۵۹ در اثر اصابت گلوله به شهادت رسید.

شهید ناوسروان «محمود میرزا حسینی»، از تکاوران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که پس از سال‌ها خدمت و حضور در جبهه‌های نبرد، ۹مهرماه ۱۳۵۹ در جریان عملیات رزمی در منطقه خرمشهر به شهادت رسید.

شهید «عباس نیلفروشان»، از اعضای هیئت علمی دانشگاه، فرماندهان و رزمندگان مدافع حرم بود که پس از سال‌ها مجاهدت در جبهه‌های دفاع مقدس و محور مقاومت، شامگاه ۶ مهرماه ۱۴۰۳ در عملیات ترور سید حسن نصرالله، در منطقه‌ی حاره حریک ضاحیه‌ی در جنوب بیروت همراه ایشان به شهادت رسید.

شهید «رضا سنجرانی» معروف به «کرار»، از رزمندگان مدافع حرم بود که پس از چهار بار اعزام در طول دو سال به سوریه، یکم مهرماه ۱۳۹۶ مصادف با دوم محرم در استان دیرالزور، بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکر وی به مشهد منتقل و پس از تشییع در حرم امام رضا (ع) در بهشت رضا (ع) به خاک سپرده شد.

شهید محمد پورهنگ هم‌زمان مستشار نظامی و فعال فرهنگی در سوریه بود. یک سال ماموریت داشتند که کار فرهنگی انجام بدهند و برگردند، اما آنقدر اثرگذاری‌شان زیاد بود که بعد از یک سال خواستند که یک سال دیگر هم بمانند. یعنی ماموریتشان تمدید شد. مهر و محبتش در دل مردم سوریه جا باز کرده بود و تأثیرگذاری فعالیت‌هایش در بین مردم باعث شد که دشمن به نحوی دیگر او را از ادامه راه باز دارد. ترور بیولوژیکی، آن هم از راه «مسمومیت»، تنها گزینه برای از میان برداشتن محمد پورهنگ بود. بعد از نوشیدن آب آلوده و سمی، این طلبه روحانی و مجاهد، پس از طی کردن چند ماه بیماری سخت، در ۳۱شهریورماه ۱۳۹۵ به فیض شهادت نائل آمد.