شهید «صفر لقمانی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: امام عزیزمان را مانند مردم کوفه تنها نگذارید و اگر توان جبهه رفتن را دارید به جبهه‌های حق علیه باطل بشتابید و همراه رزمندگان اسلام با کافران مبارزه کنید و اگر توان جبهه رفتن را ندارید در پشت جبهه با کمک‌های خود رزمندگان را یاری رسانید.

شهید صفر لقمانی، متولد سال ۱۳۴۶ در روستای بادرک رودان، جوانی خوش‌رو، مهربان و متواضع بود که با آغاز جنگ تحمیلی به خدمت مقدس سربازی رفت و پس از گذراندن دوره آموزش نظامی، راهی جبهه‌های نبرد شد. او سرانجام در ۲۴ مرداد ۱۳۶۶، در منطقه عملیاتی میمک، بر اثر اصابت ترکش خمپاره دشمن به‌شدت مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان ارتش، به شهادت رسید. از این شهید والامقام، دو فرزند پسر به یادگار مانده است.

آزاده سرافراز «حسن رحمانی» از روزهای سخت اسارتش چنین روایت می‌کند: وقتی متوجه شدیم بسیجی‌ها را از ما جدا کرده‌اند و به آن‌ها آب و غذا نمی‌دهند، با هم قرار گذاشتیم تا زمانی که به بسیجی‌ها آب و غذا ندهند، وارد سوله‌ها نشویم. با وجود اصرار افسر عراقی، شرط گذاشتیم که از هر سوله دو نفر بیرون بمانند و برای ما خبر بیاورند. اسیر بودیم، اما در برابر ظلم و بی‌عدالتی تسلیم نشدیم.

آزاده و جانباز سرافراز «اسماعیل نصیری»، از روزهای حضورش در جبهه و نحوه اسارتش چنین روایت می‌کند: با عشق و علاقه‌ای که به جبهه داشتم و به دلیل وطن‌دوستی و دفاع از ناموس وارد جبهه شدم. در یکی از عملیات‌ها داشتیم به سمت دشمن تیراندازی می‌کردیم که دیدم یکی از دستانم را احساس نمی‌کنم، نگاه که کردم دیدم داره همینجور خون میاد. پشت سرم را نگاه کردم و دیدم که سه سرباز عراقی به سمتم میان و من را اسیر کردند. یکی از سربازان عراقی با پوتین به کمرم زد و گفت اون بولدوزر برای کندن قبرت داره میاد، چشمامو بستن و منو داخل گودال انداختن. لحظه‌ای که در اسارت گفتند قرار است آزاد شویم. اصلاً باورمان نمی‌شد.

شهید «فریدون انصاری» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: از تمامی خواهران می‌خواهم که حجابشان را حفظ کنند؛ زیرا حجاب آنان مشت محکمی بر دهان امپریالیسم است. از تمامی بچه‌ها، خصوصاً بچه‌های مسجد خودمان، می‌خواهم که همیشه به مسجد بروند و بیشتر فعالیت کنند.

شهید «مختار افسانه»، از مبارزان و فعالان دوران نهضت انقلاب اسلامی، زندگی خود را با تلاش برای تأمین معاش خانواده و حضور در صحنه‌های مبارزه با رژیم شاهنشاهی سپری کرد و سرانجام در سال ۱۳۵۸، در مسیر دفاع از آرمان‌های انقلاب، به دست گروه‌های ضدانقلاب ترور شد و به شهادت رسید.

نامه شهید گرانقدر «عبدالرضا حلافی» برای علاقه‌مندان منتشر می‌شود. این شهید والامقام در نامه‌ای خطاب به برادرش می‌نویسند: عبدالامام جان، پدر و مادرم را تا می‌توانی، به اسرع وقت، خبر احوالشان را برایم بیاور و از جانب من بر دستانشان بوسه بزن و بگو که عبدالرضا ان‌شاءالله از بهشتیان است و همیشه برایم دعای خیر بکنند.

جانباز سرافراز «سعید امیری‌نژاد» درباره نحوه مجروحیتش چنین روایت می‌کند: سال ۱۳۶۵ به اهواز اعزام شدم و در مناطق دارخوین، ابوغریب و پل کرخه حضور داشتم. ۲۹ فروردین ۱۳۶۷، مصادف با نخستین روز ماه مبارک رمضان، به ناوچه سهند حمله شد و در پی این حمله، ناوچه غرق شد و ۴۳ نفر از همرزمانم به شهادت رسیدند. من از بازماندگان این واقعه هستم و در جریان همین حادثه نیز مجروح شدم.

نامادری شهید تعریف می‌کند: بالاخره پدرش را راضی کرد و به مأموریت رفت و به شهادت رسید. هنوز هم بعضی وقت‌ها صدایش را از گوشه و کنار خانه می‌شنوم. تنها آرزویم این است که بچه‌های خودم هم مثل غلام شوند؛ مهربان و صبور، تا همان‌طور که به غلام افتخار می‌کنم، به آن‌ها هم افتخار کنم و مایه افتخار من و پدرشان باشند.

نوید شاهد هرمزگان، اسناد تحصیلی به جا‌مانده از شهید «غلام اعتمادی بنگ» را منتشر می‌کند.