روی کلمه ی « مجروح» شمارش دانه های تسبیح تمام شد. همه خندیدند جز خواهری که استخاره برای همسر او بود.

جواد بی‌معطلی و باخونسردی به حاج قاسم گفت: «ما که نمی‌خواهیم با شما عکس بگیریم. می‌خواهیم دوربینمان را به شما بدهیم تا از ما عکس بگیرید.»

این ها تعجب کرده و گفته بودند یعنی این دو نفر ۴۰ تا کباب خوردن، به هر حال ما رفته بودیم و پولش هم افتاد گردن خودشون،

هواپیمایی که ما را برای اعزام به کشورهای اتریش؛ هلند و بلژیک سوار کرد؛ مملو از جانبازان شیمیایی بود و هنوز به مقصد نرسیده بودیم که یکی از جانبازان به نام شمس‌الدینی در حین پرواز به شهادت رسید.

گفتم: پاهایم قطع شده. خندیدند و گفتند پاهایت سالم است. زود متوجه شدم که اين بي حسي بايد به خاطر قطع نخاع شدن باشد.

در عملیات کربلای 4و5 من 4 ماه در خوزستان برای جراحی فک و صورت مستقر بودم و طی این مدت 660 فک له شده عمل کردم که اینها غیر از موارد دیگری بود که به عنوان پزشک جراح به عهده‌ داشتم.

بيست و هفتم فروردين 1335، در روستاي بهاء‌آباد از توابع شهرستان زرند چشم به جهان گشود. پدرش اكبر (فوت1327) ومادرش سكينه نام داشت. تا پايان مقطع متوسطه درس‌خواند وديپلم‌انساني گرفت. سال 1360، ازدواج كرد، به عنوان پاسدار در جبهه حضور يافت. بيست وسوم بهمن 1364، در فاو براثر اصابت تركش خمپاره به شهادت رسيد. مزار وي در گلزار شهداي شهرستان كرمان واقع است.